A. (17 jaar) lijkt introvert en stil. Ze wil ook graag met rust gelaten worden. Muziek geeft kleur en klank aan haar dagen, en in liedjesteksten herkent ze vaak haar eigen emoties. A. houdt ook van taal, zeker als het Engels is. Zinnen die samensmelten tot verhalen, daar haalt ze veel inzichten uit. Ze wil haar eigen verhaal tussen die bestaande vertellingen zetten. Al weet ze nog niet wat dat eigen verhaal precies is en waar haar kracht écht ligt.

Emma (28 jaar) heeft ook wat met taal. Logisch: ze studeerde theater aan de KASK in Gent. Ze doceert nu Engels en Nederlands, zet graag pen op papier en regisseert liefhebberstheater in het Turnhoutse. Emma houdt van heel wat soorten literatuur. Maar als je haar laat kiezen, dan gaat haar voorkeur naar het fantasierijke – denk aan T.S. Eliot en Lewis Carroll – en het monsterlijke. Monsters die hunkeren naar vrouwen, of vice versa: die verhalen fascineren haar.

A. en Emma gaan aan de slag met taal en zoeken hun innerlijke monster. Is het die duistere kern in jezelf, die bescherming biedt maar je tegelijk geen rust gunt? Is het een vormeloze vlek onder je bed die geniepig lacht en het afval van snacks laat slingeren? Ben je eenzamer mét of zonder monster? Ze weten het niet. Nog niet. Maar dat je niet zo makkelijk afkomt van dat monster, dat is wel zeker. Misschien maar beter ook, want wat blijft er van je over zonder monster?